Antón Reixa estrea ‘Cicatriz’ en Compostela para “desafiar os prexuízos sobre o corpo”
- Mar 24, 2025
- 2 min read
Updated: 19 hours ago
O artista Antón Reixa e a coreógrafa e bailarina Kirenia Martínez Acosta estrean esta fin de semana en Santiago de Compostela Cicatriz, unha proposta de danza contemporánea que leva ao escenario un poema do primeiro para explorar o desexo e “desafiar os prexuízos sobre o corpo”.
Cicatriz é un texto homónimo de Antón Reixa composto por 300 versos que comezan coa palabra “quero”, que pretende —igual que a adaptación escénica— falar do “desexo imprescindible de ter desexos”, en palabras do autor. “Cando non temos desexo por nada, estamos mal, totalmente quebrados”, engadiu na presentación da proposta.
A sala Germán Coppini da Fundación SGAE acollerá a estrea os próximos 28 e 29 de marzo ás 20:30 horas, con entradas xa á venda. Posteriormente, o espectáculo iniciará unha xira por Alemaña e Portugal, coa porta aberta a novas datas en Galicia.
O espectáculo está coproducido por Artestudio e o Centro Coreográfico Galego, que destaca que é a primeira vez que aborda a inclusión nunha das súas producións, neste caso vinculada á idade e á discapacidade.
A este respecto, Reixa mostrou durante a presentación dous documentos: o seu DNI, que acredita que ten 67 anos, e o certificado de discapacidade do 65 %, consecuencia dun accidente de tráfico sufrido en 2016. “Nin a miña idade nin a miña discapacidade parecen as mellores premisas para facer un espectáculo con todo o rigor profesional”, explicou.
A proposta da coreógrafa cara ao poeta xorde despois de que ela xa traballara con textos del. “Díxenlle: ‘Antón, imos traballar xuntos’. Só que o enganei un pouco”. El pensaba que tería que “estar en escena” doutro xeito: “Cría que ía estar sentado nunha cadeira mentres ela facía todo”, relatou Martínez Acosta.
“Aí comezou o meu proceso, a turbulencia e o delirio”, conta a directora de Cicatriz, referíndose aos catro meses de creación que comezaron na casa do poeta e que seguiron uns “tempos diferentes” a outros proxectos, priorizando o respecto polo traballo co dor e coa vulnerabilidade.
Neste sentido, Reixa agradeceu a “paciencia” da súa compañeira: “Podería estar bailando cos mellores bailaríns e escolleu a este novato, co prezo tamén de que ela sufría nos ensaios”.
Aprendizaxe e límites
No que o artista describe como unha “longa aprendizaxe”, descubriu que “a danza contemporánea ten moito que ver co teatro”. “Aprendín cousas sobre a miña propia literatura, porque o ritmo é moi importante, e tamén sobre o meu corpo. É terapéutico facer isto. Estou moito mellor que cando comecei hai catro meses”, sinalou Reixa.
Durante o proceso, ambos superaron barreiras que pensaban atopar. No caso de Antón, a nivel físico: “Ela foi capaz de levantarme no aire e eu fun capaz de facelo con ela”, conta o artista, unha habilidade que o espectáculo permite porque non require “exhibicionismo técnico”.
Para Martínez Acosta, a súa “barreira non era o corpo, senón o artista e a idea do artista que admiramos”. “Achegarme a el e entrar nesa intimidade sen que aparecesen tópicos afectivos entre nós era importante”, explicou a bailarina.